Στην Κόλαση που ζω κατάντησε η συμπόνοια πολυτέλεια…
Μα πώς να μην κλάψω γι’ αυτούς που έχασαν τη ζωή τους στα χθεσινά επεισόδια?
Πώς να μην θρηνήσω τ’ αγέννητο παιδί που κάποιοι θα περίμεναν με λαχτάρα να γεννηθεί??? Πώς να μην το μετρήσω κι αυτό μέσα στ’ αθώα θύματα?
Τα χαρούμενα Χριστούγεννα που ποτέ δεν θα έρθουν ξανά στα τρία σπίτια? Τα όνειρα που έσβησαν μέσα στην οδύνη και τον σπαραγμό?
Πώς να μην συμπονέσω τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους τόσο άσπλαχνα, τόσο άδικα, τόσο φριχτά?
Πως να μην γίνω αλλόφρων με την εικόνα του μασκοφόρου που πετά την μολότωφ και κάνει την πρόστυχη χειρονομία?
Αυτό θα θυμούνται οι συγγενείς των θυμάτων? Αυτό είναι η δική τους απόλυτη φρίκη, ο πόνος τους για τους ανθρώπους τους, γιά τους επαγγελματίες “επαναστάτες” μασκοφόρους? Μιά πρόστυχη χειρονομία???? Κάποιος φώναξε στον μασκοφόρο” Τί κάνεις? Υπάρχουν άνθρωποι μέσα”… Μα μάταια…
Ένα τίποτα μετρά πιά η ανθρώπινη ζωή… Ήθελα νά ξερα… Αυτούς που έτσι εύκολα τη στερούν από τους άλλους, μάνες δεν τους γέννησαν, γιά να σκεφτούν τις άλλες? Τέρατα τους γέννησαν και τους έκαμαν ίδιους? Ή φύτρωσαν?
