Συνδέεται με το θέμα:
“Ανοιχτή Επιστολή στον κ. Χρυσοχοϊδη γιά τον αναίτειο ξυλοδαρμό μου από αστυνομικούς της Σαλαμίνας”
Θεωρώ υποχρέωση μου σαν συνέχεια των όσων ανέφερα στην ανοιχτή επιστολή στον κ. Χρυσοχοϊδη πως μου συνέβησαν, με τον ξυλοδαρμό μου από τρεις αστυνομικούς, να πω τα εξής.
Δεν είμαι κατά των αστυνομικών γενικά και αόριστα… Πιστεύω πως παντού βρίσκεται και το καλό και το κακό, παντού μπορεί κάποιος νέος να παρασυρθεί και να κάνει λάθη, παντού υπάρχουν άνθρωποι με αξίες κι άλλοι έτοιμοι να “πουλήσουν και τη μάνα τους” γιά το χρήμα…
Μεγάλωσα μέσα στα αστυνομικά τμήματα και στα τζιπ, έπαιξα πάνω στα γραφεία και τις γραφομηχανές, έμαθα να χορεύω ζεϊμπέκικο μέσα σε αστυνομικό τμήμα. Ο πατέρας μου ένας άνθρωπος θηρίο, μα με καλλιτεχνική φλέβα και πολύ φιλόζωος, ήταν τότε οδηγός στην Χωροφυλακή. Μετά ένωσαν τα δυό σώματα Χωροφυλακή και Αστυνομία Πόλεων σε ένα και εθεωρείτο πιά αστυνομικός… Οι ωραιότερες αναμνήσεις μου σαν παιδί έχουν να κάνουν μ’ αυτήν την εποχή.
Αυτά τα γράφω γιά να μην θεωρηθεί πως έχω κάτι εναντίον των αστυνομικών και υπερβάλλω. Αντίθετα κατανοώ πως κάνουν ένα εξαιρετικά δύσκολο επάγγελμα, κακοπληρωμένο, επικίνδυνο, με λίγα εφόδια γιά να πολεμήσουν το έγκλημα και που μπορεί και στους ίδιους και τις οικογένειες τους να δημιουργήσει πολλά προβλήματα…
Απόδειξη νομίζω της αντίληψης μου αυτής, είναι και το κείμενο που είχα γράψει γιά τον νεαρό αστυνομικό τον Διαμαντή, που χαροπάλευε και που είχε μεγάλη επισκεψιμότητα:
“Xτυπήθηκε αστυνομικός? Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου… γιά κάποιους “επαναστάτες”!!!”
Ο αστυνομικός όμως εκπαιδεύεται να είναι ο ίδιος ένα φονικό όπλο. Κι αν δεν υπάρχει έλεγχος ή αυτοσυγκράτηση, τότε μπορεί να γίνει επικίνδυνος γιά τους άλλους ή και τον εαυτό του ακόμη.
Επίσης θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς συνέβη προχθές την νύχτα. Τί κρύβεται πίσω απ’ τον ξυλοδαρμό μου. Ποιός κρύβεται? Γιατί τώρα αρνούνται το περιστατικό?
Ευχαριστώ από καρδιάς τους φίλους και φίλες bloggers που ανέρτησαν την επιστολή ή που θα την αναρτήσουν ή θα προσθέσουν σύνδεσμο σ’ αυτήν.
