Δεκεμβρίου 13, 2009 στο 4:21 μμ (SOS, Γιάννενα, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΣΟΣ, Χωρίς κατηγορία, εξαγωγή αδέσποτων, φιλοζωία)
Ζω ακόμη… Μεθαύριο δικάζομαι!
Σέρνω πιά τα βήματα μου στην πόλη, μα τ’ ακολουθεί ο Θάνατος. Συνέβησαν πολλά, απίστευτα, ανείπωτα απ’ τον πόνο, συμβαίνουν, θα συμβαίνουν…
Στην Κολάση ζούσα, στην Κόλαση ζω. Όσες συμφωνίες έκανα τις κράτησα μόνο εγώ.
Μην με ξεχνάτε! Αναζητείστε με εσείς οι φίλοι κι οι φίλες μου. Μην με ξεχνάτε. Ίσως έτσι γίνει κάποιο θαύμα…
Νοεμβρίου 16, 2009 στο 5:08 πμ (SOS, animal cruelty, animals test, ΣΟΣ, Χωρίς κατηγορία, πειραματόζωα, φιλοζωία)
Σώστε τις ψυχές μας! Πεθαίνουμε!
Δεν είναι αστείο, δεν είναι ψέμματα! Δεν είναι οι φαντασίες μιάς τρελλής συλλέκτριας όπως θέλουν να με παρουσιάσουν.
Και δεν κινδυνεύω μόνο εγώ! Εγώ χτύπησα την γροθιά μου στο μαχαίρι, ενόχλησα κάποιους ανθρώπους που είχαν συμφέροντα από τα ζώα, από τ’ αδέσποτα. Δεν κινδυνεύουν μόνο τα ζώα μου. Πριν τρεις μέρες πάλι – όπως και τώρα – κάποιοι περιτριγύριζαν το σπίτι μέσα στη νύχτα, ποιός ξέρει τί κρατόντας… Σαν πλησίασα στο παράθυρο άκουσα:
“Πάλι μας κατάλαβε”!
Κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές. Οι ζωές των μελών της οικογένειας μου και φιλικών μου προσώπων, έχουν ήδη απειληθει και συνεχίζουν να βρίσκονται σε κίνδυνο!!!
Κάποιοι απαιτούν να κλείσει η “arkouda”, γιατί τους ενόχλησε δίκαια ή άδικα… Ξέρω πως αυτή η ιστορία, αυτό το μαρτύριο, δεν θα έχει τέλος κι αν έχει θα είναι κακό! Άνθρωποι του σχοινιού και του παλουκιού δεν σταματούν μέρα νύχτα να μας τριγυρίζουν, να πυροβολούν, να βρίζουν χυδαία, ν’ απειλούν, ν’ ανάβουν προβολείς μέσα στο σκοτάδι, να κάνουν τα πάντα γιά να εξαγριώνουν ή να τρομοκρατούν τα ζώα μου ή εμένα. Ίσως υπάρχουν διάφορες ομάδες. Ίσως το μέλλον μου έχει προγραφτεί.
Κάνω έκκληση γιά βοήθεια! Δημοσιοποιείστε παρακαλώ το κείμενο αυτό.
Ζητώ επίσης διάλογο με όποιον θεωρεί πως τον αδίκησα κάπου…
Δεν νοιάζομαι γιά μένα, όσο γιά τις ψυχές των ανθρώπων μου συγγενών και φίλων!
Γιά τα ζώα μου που δεν μπορώ να εγκαταλείψω πίσω στην Κόλαση απ’ όπου τα τράβηξα γιά να τα σώσω.
Δεν είναι το θέμα αν είμαστε εδώ ή κάπου αλλού, όπου τα ζώα δεν θα ενοχλούν. Θα είμασταν από πολύ καιρό όπου “αλλού”, αν δεν μας έβαζαν συνεχώς μπροστά μας ανυπέρβλητα εμπόδια. Επίσης γνωρίζω πως ο ξυλοδαρμός μου τη νύχτα από τους τρεις αστυνομικούς, δεν ήταν τυχαίος.
(Θέμα:Ανοιχτή Επιστολή στον κ. Χρυσοχοϊδη γιά τον αναίτειο ξυλοδαρμό μου από αστυνομικούς της Σαλαμίνας)
Το θέμα είναι πως έχουν ήδη απειληθεί και κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές κι αυτό πρέπει να εμποδιστεί, με κάποιο τρόπο να σταματήσει…
Σ.Ο.Σ. Σώστε τις ψυχές μας. Βοηθείστε μας!
Οκτωβρίου 31, 2009 στο 8:28 μμ (Χωρίς κατηγορία)
Συνδέεται με το θέμα:
“Ανοιχτή Επιστολή στον κ. Χρυσοχοϊδη γιά τον αναίτειο ξυλοδαρμό μου από αστυνομικούς της Σαλαμίνας”
Θεωρώ υποχρέωση μου σαν συνέχεια των όσων ανέφερα στην ανοιχτή επιστολή στον κ. Χρυσοχοϊδη πως μου συνέβησαν, με τον ξυλοδαρμό μου από τρεις αστυνομικούς, να πω τα εξής.
Δεν είμαι κατά των αστυνομικών γενικά και αόριστα… Πιστεύω πως παντού βρίσκεται και το καλό και το κακό, παντού μπορεί κάποιος νέος να παρασυρθεί και να κάνει λάθη, παντού υπάρχουν άνθρωποι με αξίες κι άλλοι έτοιμοι να “πουλήσουν και τη μάνα τους” γιά το χρήμα…
Μεγάλωσα μέσα στα αστυνομικά τμήματα και στα τζιπ, έπαιξα πάνω στα γραφεία και τις γραφομηχανές, έμαθα να χορεύω ζεϊμπέκικο μέσα σε αστυνομικό τμήμα. Ο πατέρας μου ένας άνθρωπος θηρίο, μα με καλλιτεχνική φλέβα και πολύ φιλόζωος, ήταν τότε οδηγός στην Χωροφυλακή. Μετά ένωσαν τα δυό σώματα Χωροφυλακή και Αστυνομία Πόλεων σε ένα και εθεωρείτο πιά αστυνομικός… Οι ωραιότερες αναμνήσεις μου σαν παιδί έχουν να κάνουν μ’ αυτήν την εποχή.
Αυτά τα γράφω γιά να μην θεωρηθεί πως έχω κάτι εναντίον των αστυνομικών και υπερβάλλω. Αντίθετα κατανοώ πως κάνουν ένα εξαιρετικά δύσκολο επάγγελμα, κακοπληρωμένο, επικίνδυνο, με λίγα εφόδια γιά να πολεμήσουν το έγκλημα και που μπορεί και στους ίδιους και τις οικογένειες τους να δημιουργήσει πολλά προβλήματα…
Απόδειξη νομίζω της αντίληψης μου αυτής, είναι και το κείμενο που είχα γράψει γιά τον νεαρό αστυνομικό τον Διαμαντή, που χαροπάλευε και που είχε μεγάλη επισκεψιμότητα:
“Xτυπήθηκε αστυνομικός? Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου… γιά κάποιους “επαναστάτες”!!!”
Ο αστυνομικός όμως εκπαιδεύεται να είναι ο ίδιος ένα φονικό όπλο. Κι αν δεν υπάρχει έλεγχος ή αυτοσυγκράτηση, τότε μπορεί να γίνει επικίνδυνος γιά τους άλλους ή και τον εαυτό του ακόμη.
Επίσης θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς συνέβη προχθές την νύχτα. Τί κρύβεται πίσω απ’ τον ξυλοδαρμό μου. Ποιός κρύβεται? Γιατί τώρα αρνούνται το περιστατικό?
Ευχαριστώ από καρδιάς τους φίλους και φίλες bloggers που ανέρτησαν την επιστολή ή που θα την αναρτήσουν ή θα προσθέσουν σύνδεσμο σ’ αυτήν.
Οκτωβρίου 31, 2009 στο 1:19 μμ (Χωρίς κατηγορία)
Παρακαλώ τους φίλους και φίλες αν το επιθυμούν, ν’ αναρτήσουν αυτήν την επιστολή.
Συγγνώμη αν δεν γράφω καλά, μα δεν είμαι καλά…
Kύριε Χρυσοχοϊδη είμαι η bloger Arkouda.
Κάποιος μου είπε ν’ αποτανθώ σ’ εσάς γιά τα προβλήματα που αντιμετωπίζω. Δεν θα το έκανα αν δεν με ενημέρωνε κάποια γνωστή πως διάβασε την εγγραφή μου και πήρε στο Αστυνομικό Τμήμα απ’ όπου κι οι αστυνομικοί που με ξυλοκόπησαν και της αρνήθηκαν την ύπαρξη του συμβάντος. Μία δικηγόρος πήρε τηλέφωνο τρεις φορές, της έλεγαν πως έχουν δουλειά και θα την πάρουν και δεν την πήραν τελικά στο τηλέφωνο. Δηλαδή δεν υπήρξα…
Θα περάσω την προηγούμενη εγγραφή μου γιά μιά ιδέα, η ουσία όμως είναι πως ζω μιά Κόλαση εδώ και δυό χρόνια απ’ τη στιγμή που ασχολήθηκα με το λαθρεμπόριο αδέσποτων. Καταδιώκομαι από εγκληματίες και παράνομους που χρησιμοποιούν το Ελληνικό Κράτος γιά να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους και το παράνομο χρήμα, την όποια θέση έχουν, τις γνωριμίες τους κλπ γιά να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους.
Αφορμή γιά να σας γράψω αυτά στάθηκε ο προχθεσινός αναίτειος ξυλοδαρμός μου από 3 νέους αστυνομικούς. Η αιτεία είναι το λαθρεμπόριο αδέσποτων, η προσπάθεια μου να ενημερωθώ και να ενημερώσω τον κόσμο γιά το τι συμβαίνει. Άπειρα στοιχεία και άρθρα που θα μπορούσαν να πείσουν και τον πιό άπιστο Θωμά βρίσκονται στο blog μου Arkouda στην ηλεκτρονική διεύθυνση
http://yiannas.pblogs.gr/
Το λαθρεμπόριο αδέσποτων δεν είναι 17 Νοέμβρη Κ. Χρυσοχοϊδη. Ποιός καίγεται τώρα γιά τα μαρτύρια των ζώων??? Είναι ένα έγκλημα, μιά παράνομη πράξη που δεν έχει καν ποινές. Κρύβει όμως τόση βρωμιά και εγκληματικότητα, εμπλέκονται σ’ αυτό εκτός των “αφανών ηρώων” και τόσοι επιφανείς κύριοι και κυρίες, χρηματοδοτεί τόσες άλλες παράνομες δραστηριότητες, που νομίζω πως θα έπρεπε να διαθέσετε και λίγο απ’ τον χρόνο σας σ’ αυτό…
Παρακαλώ επίσης να διατάξετε έρευνα γιά να ερευνηθεί το θέμα του ξυλοδαρμού μου από τους αστυνομικούς της Σαλαμίνας.
Εγώ δέχομαι εδώ και δυό χρόνια συνεχή συστηματικά οργανωμένα χτυπήματα απ’ όλες τις πλευρές. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να επιζήσω… Είμαι 49 χρονών. Έχω προβλήματα υγείας. Στην προκείμενη περίπτωση, θα μπορούσε ήδη να είχα πεθάνει από καρδιά από την επίθεση και το σοκ. Τουλάχιστον ας σωθούν κάποιοι άλλοι, ας σωθούν κάποια ζώα από τα μαρτύρια…
Αν τ’ αποφασίσετε να βοηθήσετε, στη διάθεση σας γιά περισσότερα στοιχεία.
_________________________________________________
“Τρείς αστυνομικοί με σημάδευαν με τα όπλα, με χτυπούσαν, ο ένας φώναζε σπάσ’ το χέρι, μέσ’ τη νύχτα”
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009
Είμαι σαν πεθαμένη. Τα χέρια μου είναι σμπαράλια. Το σώμα μου όλο με πονάει. Εχθές το βράδυ δέχθηκα μέσα στο σκοτάδι επίσκεψη τριών αστυνομικών, που κατέληξε να εξελιχθεί σε επίθεση και ξυλοδαρμό εναντίον μου. Προσπαθούσαν να με σύρουν βίαια μέσα στο αυτοκίνητο, να μου βάλουν χειροπαίδες, μου έβγαλαν τα όπλα και με συμμάδευαν κι οι τρείς, με χτυπούσαν κι οι τρείς, με πάταγαν κάτω, ούρλιαζα ζητόντας βοήθεια, φωνάζοντας πως δεν είναι αστυνομικοί, μα λαθρέμποροι, γιατί δεν περίμενα ποτέ αστυνομικοί να φερθούν έτσι. Όσο αντιστεκόμουν να μην μπω στο αμάξι μου είχαν βάλει χειροπαίδες στο ένα χέρι και προσπαθούσα να μην βάλουν και στο άλλο. Φώναζε ο ένας “σπάσ’ της το χέρι σπάστ’ της το χέρι”. Με άφησαν μετά από πολύ ώρα. Θα ξαναγράψω πάλι όταν μπορώ. Το πρωί είχε πάλι πυροβολισμους. Σας παρακαλώ δημοσιοποιείστε το κείμενο. Βοηθείστε με.
______________________________
Ότι έχει γίνει μέχρι τώρα στα δυό χρόνια που ασχολούμαι με το λαθρεμπόριο αδέσποτων, ότι μου έχει συμβεί, ότι χτυπήματα έχω δεχθεί σε καθημερινή βάση, συνδέονται με αυτό.
Περίμενα ένα νέο μεγάλο χτύπημα, που μπορεί να στοίχιζε τις ζωές των ζώων μου ή τη δική μου ζωή, δεν το περίμενα από αστυνομικούς…
Τελευταία κι από διαφορετικά χείλη, είχα ακούσει να ψιθυρίζονται τα εξής:
“Θα φύγει αυτή, θα μπούμε μέσα, θα τα πάρουμε δυό – δυό, να τα πάμε…”!!!
Ποιά θα φύγει, πού θα μπούνε, ποιά θα πάρουν, πού θα τα πάνε???
Μα συνέβαιναν κι άλλα πολλά που τώρα δεν μπορώ ν’ αναφέρω.
Γιά να επανέρθω στο θέμα της επίθεσης των αστυνομικών, όταν μ’ έσερναν γιά να με βάλουν στο αυτοκίνητο αισθάνθηκα πως δεν θα έβγαινα ζωντανή από εκεί μέσα. Το σίγουρο πως δεν θα ξαναέβλεπα τα ζώα μου ζωντανά…Ούρλιαζα ζητόντας βοήθεια και πάλευα να ξεφύγω και μου έλεγαν:
“Τί φωνάζεις αφού δεν θα έρθει κανείς???”!!!
Δεν το ήξεραν και δεν ήθελαν ν’ ακουσθώ… Δεν ήθελαν μάρτυρες πλην των εμπλεκομένων. Γιατί το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν όταν είρθαν ήταν, αν ήταν κανείς μαζί μου στο σπίτι, ερώτηση που μου φάνηκε ύποπτη. Το ίδιο με ρώτησε απ’ το τηλέφωνο ο αξιωματικός υπηρεσίας όταν του μίλησα μετά!
Είρθε όμως κάποια… Η Ελένη που έλεγε παλιά πως πρέπει να με σκοτώσουν και που ο αστυνομικός ανέφερε πως εκείνη τους κάλεσε. Έκανε πως ήθελε να βοηθήσει, πως με λυπόταν, όπως με πατούσαν κάτω και με χτυπούσαν οι αστυνομικοί, μα έπεσε κι αυτή πάνω μου με το ογκώδες σώμα της κι έβαζε τα αρωματισμένα της χέρια στο πρόσωπο μου, να μην ακούγεται η φωνή μου.
Έλεγε: “Γιάννα κοριτσάκι μου, γιά το καλό σου έχουν έρθει οι αστυνομικοί. Μπες μέσα στο αυτοκίνητο σε παρακαλώ. Πρέπει να πας μαζί τους.”!
Γύρισα το κεφάλι μου όσο μπορούσα και συνέχισα να ουρλιάζω προσπαθόντας πάντα να μην μπω στο αυτοκίνητο. Φαίνεται πως βγήκαν κι άλλοι από τον πάνω δρόμο κι έτσι σιγά – σιγά μου έβγαλαν τις χειροπαίδες και με άφησαν να πάω σπίτι γιά να πιώ νερό γιατί με πονούσε η καρδιά μου, αν κι έλεγαν ακόμη και τότε πως θα μου δώσουν νερό στο τμήμα!!!
Το πρωί ο άντρας της ο Τιμολέων έφθασε ως την πόρτα του σπιτιού μου και στέκονταν και μοστράριζε καμαρωτός εκτός απ’ την τεράστια κοιλιά του και μιά τεράστια καραμπίνα…
Συνέβησαν πολλά, θα συμβούν κι άλλα…
Όσο κι αν πονά το σώμα κι η ψυχή μου, έχω ζωντανά πλάσματα να φροντίσω, να προστατέψω… Πρέπει να προστατέψω και τη δική μου ζωή. Θα γράφω όποτε μπορώ, αν μπορώ. Κάποια πράγματα θα μπουν πάλι στον φάκελο “του Άγνωστου Πόλεμου” γιά το λαθρεμπόριο αδέσποτων.
Η συνέχεια στο θέμα: “Δεν υπερβάλλω κατά των αστυνομικών ως προς τον ξυλοδαρμό μου… Είμαι κόρη αστυνομικού…”
Οκτωβρίου 31, 2009 στο 6:22 πμ (Χωρίς κατηγορία)
Ξαναπερνώ το χθεσινό μικρό κείμενο γιά ν’ αντιλειφθείτε την ιστορία..
_____________________________
“Τρείς αστυνομικοί με σημάδευαν με τα όπλα, με χτυπούσαν, ο ένας φώναζε σπάσ’ το χέρι, μέσ’ τη νύχτα”
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009
Είμαι σαν πεθαμένη. Τα χέρια μου είναι σμπαράλια. Το σώμα μου όλο με πονάει. Εχθές το βράδυ δέχθηκα μέσα στο σκοτάδι επίσκεψη τριών αστυνομικών, που κατέληξε να εξελιχθεί σε επίθεση και ξυλοδαρμό εναντίον μου. Προσπαθούσαν να με σύρουν βίαια μέσα στο αυτοκίνητο, να μου βάλουν χειροπαίδες, μου έβγαλαν τα όπλα και με συμμάδευαν κι οι τρείς, με χτυπούσαν κι οι τρείς, με πάταγαν κάτω, ούρλιαζα ζητόντας βοήθεια, φωνάζοντας πως δεν είναι αστυνομικοί, μα λαθρέμποροι, γιατί δεν περίμενα ποτέ αστυνομικοί να φερθούν έτσι. Όσο αντιστεκόμουν να μην μπω στο αμάξι μου είχαν βάλει χειροπαίδες στο ένα χέρι και προσπαθούσα να μην βάλουν και στο άλλο. Φώναζε ο ένας “σπάσ’ της το χέρι σπάστ’ της το χέρι”. Με άφησαν μετά από πολύ ώρα. Θα ξαναγράψω πάλι όταν μπορώ. Το πρωί είχε πάλι πυροβολισμους. Σας παρακαλώ δημοσιοποιείστε το κείμενο. Βοηθείστε με.
______________________________
Ότι έχει γίνει μέχρι τώρα στα δυό χρόνια που ασχολούμαι με το λαθρεμπόριο αδέσποτων, ότι μου έχει συμβεί, ότι χτυπήματα έχω δεχθεί σε καθημερινή βάση, συνδέονται με αυτό.
Περίμενα ένα νέο μεγάλο χτύπημα, που μπορεί να στοίχιζε τις ζωές των ζώων μου ή τη δική μου ζωή, δεν το περίμενα από αστυνομικούς…
Τελευταία κι από διαφορετικά χείλη, είχα ακούσει να ψιθυρίζονται τα εξής:
“Θα φύγει αυτή, θα μπούμε μέσα, θα τα πάρουμε δυό – δυό, να τα πάμε…”!!!
Ποιά θα φύγει, πού θα μπούνε, ποιά θα πάρουν, πού θα τα πάνε???
Μα συνέβαιναν κι άλλα πολλά που τώρα δεν μπορώ ν’ αναφέρω.
Γιά να επανέρθω στο θέμα της επίθεσης των αστυνομικών, όταν μ’ έσερναν γιά να με βάλουν στο αυτοκίνητο αισθάνθηκα πως δεν θα έβγαινα ζωντανή από εκεί μέσα. Το σίγουρο πως δεν θα ξαναέβλεπα τα ζώα μου ζωντανά…Ούρλιαζα ζητόντας βοήθεια και πάλευα να ξεφύγω και μου έλεγαν:
“Τί φωνάζεις αφού δεν θα έρθει κανείς???”!!!
Δεν το ήξεραν και δεν ήθελαν ν’ ακουσθώ… Δεν ήθελαν μάρτυρες πλην των εμπλεκομένων. Γιατί το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν όταν είρθαν ήταν, αν ήταν κανείς μαζί μου στο σπίτι, ερώτηση που μου φάνηκε ύποπτη. Το ίδιο με ρώτησε απ’ το τηλέφωνο ο αξιωματικός υπηρεσίας όταν του μίλησα μετά!
Είρθε όμως κάποια… Η Ελένη που έλεγε παλιά πως πρέπει να με σκοτώσουν και που ο αστυνομικός ανέφερε πως εκείνη τους κάλεσε. Έκανε πως ήθελε να βοηθήσει, πως με λυπόταν, όπως με πατούσαν κάτω και με χτυπούσαν οι αστυνομικοί, μα έπεσε κι αυτή πάνω μου με το ογκώδες σώμα της κι έβαζε τα αρωματισμένα της χέρια στο πρόσωπο μου, να μην ακούγεται η φωνή μου.
Έλεγε: “Γιάννα κοριτσάκι μου, γιά το καλό σου έχουν έρθει οι αστυνομικοί. Μπες μέσα στο αυτοκίνητο σε παρακαλώ. Πρέπει να πας μαζί τους.”!
Γύρισα το κεφάλι μου όσο μπορούσα και συνέχισα να ουρλιάζω προσπαθόντας πάντα να μην μπω στο αυτοκίνητο. Φαίνεται πως βγήκαν κι άλλοι από τον πάνω δρόμο κι έτσι σιγά – σιγά μου έβγαλαν τις χειροπαίδες και με άφησαν να πάω σπίτι γιά να πιώ νερό γιατί με πονούσε η καρδιά μου, αν κι έλεγαν ακόμη και τότε πως θα μου δώσουν νερό στο τμήμα!!!
Το πρωί ο άντρας της ο Τιμολέων έφθασε ως την πόρτα του σπιτιού μου και στέκονταν και μοστράριζε καμαρωτός εκτός απ’ την τεράστια κοιλιά του και μιά τεράστια καραμπίνα…
Συνέβησαν πολλά, θα συμβούν κι άλλα…
Όσο κι αν πονά το σώμα κι η ψυχή μου, έχω ζωντανά πλάσματα να φροντίσω, να προστατέψω… Πρέπει να προστατέψω και τη δική μου ζωή. Θα γράφω όποτε μπορώ, αν μπορώ. Κάποια πράγματα θα μπουν πάλι στον φάκελο “του Άγνωστου Πόλεμου” γιά το λαθρεμπόριο αδέσποτων.
_______________________________
Θα ήθελα να δώσω και δυό συμβουλές γι’ αυτούς κι αυτές που θέλουν ν’ ασχοληθούν πιό ζεστά με το θέμα. Προστατέψτε την ταυτότητα σας πάνω απ’ όλα. Αλλιώς είστε χαμένοι!
Αν γράφετε στο Διαδίκτυο, μην το κάνετε από το σπίτι σας, μα από διάφορα Ιnternet Cafe… Να αλλάζετε συνήθειες συχνά… Αν φροντίζετε ζώα, να είστε σίγουροι πως θα έχετε κάποιον της απολύτου εμπιστοσύνης σας να σας βοηθά και κινηθείτε γιά να είστε όσο γίνεται πιό νομότυποι. Τα ζώα θα είναι η Αχίλλειος πτέρνα σας, όπως είναι και γιά μένα.
Μην εμπιστεύεστε κανέναν, όποιος κι αν είναι αυτός, όσο κι αν είναι γνωστός γιά το φιλοζωικό του έργο. Μην εμπιστεύεστε την πολιτεία και τους λειτουργούς της. Να είστε πάντα επιφυλακτικοί και να κρατάτε τα μυστικά και τα έργα σας κλειδωμένα.
Οκτωβρίου 30, 2009 στο 8:07 πμ (Χωρίς κατηγορία)
Είμαι σαν πεθαμένη. Τα χέρια μου είναι σμπαράλια. Το σώμα μου όλο με πονάει. Εχθές το βράδυ δέχθηκα μέσα στο σκοτάδι επίσκεψη τριών αστυνομικών, που κατέληξε να εξελιχθεί σε επίθεση και ξυλοδαρμό εναντίον μου. Προσπαθούσαν να με σύρουν βίαια μέσα στο αυτοκίνητο, να μου βάλουν χειροπαίδες, μου έβγαλαν τα όπλα και με συμμάδευαν κι οι τρείς, με χτυπούσαν κι οι τρείς, με πάταγαν κάτω, ούρλιαζα ζητόντας βοήθεια, φωνάζοντας πως δεν είναι αστυνομικοί, μα λαθρέμποροι, γιατί δεν περίμενα ποτέ αστυνομικοί να φερθούν έτσι. Όσο αντιστεκόμουν να μην μπω στο αμάξι μου είχαν βάλει χειροπαίδες στο ένα χέρι και προσπαθούσα να μην βάλουν και στο άλλο. Φώναζε ο ένας “σπάσ’ της το χέρι σπάστ’ της το χέρι”. Με άφησαν μετά από πολύ ώρα. Θα ξαναγράψω πάλι όταν μπορώ. Το πρωί είχε πάλι πυροβολισμους. Σας παρακαλώ δημοσιοποιείστε το κείμενο. Βοηθείστε με.
Αυγούστου 27, 2009 στο 8:26 πμ (Χωρίς κατηγορία)
Κάπου πήρε τ’ αυτί μου που έλεγε ο Κάστρο πως οι επαναστάτες είναι άνθρωποι θερμοί…
Και μέσα στην απόλυτη αθλιότητα της ζωής μου, όπου μου συμβαίνουν πράγματα ανείπωτα κι απίστευτα, αναρωτήθηκα, πόσο ψυχρός πρέπει να μπορεί να γίνει αυτός ο θερμός άνθρωπος που οραματίζεται το μέλλον, γιά ν’ αντέξει το κυνήγι που του κάνουν οι άλλοι που οραματίζονται μόνο το συμφέρον τους?
Πάγος! Πάγος πρέπει να μπορεί να γίνει γιά ν’ αντέχει…
Πόσο χιούμορ πρέπει να έχει γιά να μπορεί που και που να χαμογελά? Απύθμενο!
Πόσο κουράγιο? Αστείρευτο!
Πόση δύναμη? Απεριόριστη!
Πόσες πηγές? Πετρελαίου ει δυνατόν… Κι όχι ψείρες, καλή ώρα…
Πώς μπορείς ν’ αψηφάς τον θάνατο, το ψέμμα, τον εφιάλτη της κάθε νέας μέρας, την αηδία της αποφοράς της ανθρώπινης σάπιας ψυχής που σ’ αγγίζει, να ξέρεις πως σ’ έχουν ήδη “προγράψει”, πως σ’ έχουν ήδη ξεγράψει, να ξέρεις πως όπου και να πας, πηγαίνεις με “συνοδεία”, να τα έχεις ακούσει με τ’ αυτιά σου όλα αυτά, να έχεις ακούσει ακόμη και τις συναλλαγές, να έχεις ακούσει τον πανικό “γιά το που πήγε πάλι η “πουτάνα” και την χάσαμε’, το ψάξιμο με τα κυάλια, το κυνήγι με την μοτοσυκλέτα μέσα στα χωράφια κι εσύ να είσαι δυό μέτρα μόλις πίσω και ν’ ακούς, να βλέπεις και να συνεχίζεις… Να συνεχίζεις… Να συνεχίζεις…
Τους είδα, τους άκουσα, να με ψάχνουν, να φωνάζουν, να ειδοποιούν, να τηλεφωνούν, να με κυνηγούν…
Κι αυτά που γράφω είναι ένα ελάχιστο μπροστά σ’ αυτά που ζω… Και πάντα οι υποψίες μου, πάντα, καταλήγουν με κάποιο τρόπο να επιβεβαιωθούν στη συνέχεια…
Θήραμα είμαι! Τί θα κάνω? Θεός οίδε.
Τί θα γίνει? “Ότι είναι να γίνει, θα γίνει”, όπως έλεγα πάντα… Κι ότι δεν είναι να γίνει, δεν θα γίνει…
“Αν είναι νά’ ρθει θε να ‘ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει”, όπως έλεγε ο πατέρας μου…
Μα δεν είμαι άνθρωπος πιά… Δεν μυρίζω σαν άνθρωπος, δεν ζω σαν άνθρωπος, δεν κοιμάμαι σαν άνθρωπος, δεν ονειρεύομαι σαν άνθρωπος, δεν ζω με ανθρώπους, δεν μιλώ με ανθρώπους, δεν περπατώ με ανθρώπους…
Θήραμα είμαι… Ζώο είμαι που μυρίζω θάνατο…Καθώς σήμερα έκλαιγα πάνω από το άψυχο σώμα ενός αγαπημένου μου ζώου… Καθώς κρατούσα τα ουρλιαχτά μου και φυλάκιζα τον πόνο μου… Καθώς γι’ άλλη μιά φορά καταριόμουν… Καθώς γι άλλη μιά φορά έπρεπε ν’ αντέξω το απίστευτο βάρος μιάς ακόμη ημέρας… Είπα:
“Φταίω”! Φταίω! Φταίω! Φταίω που σκέφτομαι ακόμη ανθρώπινα… Φταίω που έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους… Στους Νόμους! Στην Δικαιοσύνη! Φταίω που πάντα ήμουν ειλικρινής… Φταίω που άφησα υπάνθρωπους να ελέγξουν την ζωή μου… Φταίω που είμαι ακόμη ευγενής… Φταίω που πήγα ν’ αντιμετωπίσω Σατανάδες με τον Σταυρό στο χέρι… Φταιω… ΦΤΑΙΩ!!! ΦΤΑΙΩ!!!!
Αν πεθάνω, απ’ όποια αιτία κι αν είναι, δεν θα είναι τυχαίο… Μα αν ζήσω, ποτέ μα ποτέ, δεν θα είμαι πιά η ίδια… Ποτέ πιά ξανά κανείς δεν θα μπορέσει να ελέγξει τη ζωή μου… Δεν θα τον αφήσω… Δεν θα χαριστώ ποτέ πιά ξανά… Γιατί ξέρω πιά τι θα πει να είσαι θήραμα… Ξέρω πιά τι θα πει να είσαι ζώο…
Και τ΄ανθρώπινα, φαινομενικά γιά άλλους, ουσιαστικά γιά μένα μέχρι πρό τινος, θα τα κάνω πέρα…
